Yrða

slíta

sagnorð
1
þolfall
toga (e-ð) í sundur
ég sleit dálítið af límbandi
hann slítur bandið með höndunum
slíta af sér <hlekkina>
slíta sig lausan
hestarnir slitu sig lausa frá fólkinu
2
þágufall
nota (einkum flík, skó) þannig að sér á henni
ég sleit tvennum skóm í vetur
3
þágufall
rjúfa (e-ð), stöðva (e-ð)
fundinum er slitið
hann sleit sambandinu við hana
slíta talinu
hætta samtalinu
4
slíta + frá
slíta sig frá <lestrinum>
hætta að lesa
hún gat ekki slitið sig frá kvikmyndinni
5
slíta + upp
slíta upp <blómið>
toga það upp með afli
það er óheimilt að slíta upp viðkvæman gróður
6
slíta + út
a
slíta sér út
þreyta sig á erfiði
þau slitu sér út til dauðadags
b
slíta <flíkinni> út
nota hana þangað til hún er ónýt
hann er að reyna að slíta út þessum buxum
→ sjá: slitinn lo, slítandi lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
slít
sleit
2.p.
slítur
sleist
3.p.
slítur
sleit
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
slíti
sliti
2.p.
slítir
slitir
3.p.
slíti
sliti
Nh.
slíta
Sagnb.
slitið
Lh. nt.
slítandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
slít
slíttu
slítið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
slíturðu
sleistu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
slítirðu
slitirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
slitinn
slitin
slitið
Þf.
slitinn
slitna
slitið
Þgf.
slitnum
slitinni
slitnu
Ef.
slitins
slitinnar
slitins