Yrða

slíta

sagnorð
1
þolfall
toga (e-ð) í sundur
ég sleit dálítið af límbandi
hann slítur bandið með höndunum
slíta af sér <hlekkina>
slíta sig lausan
hestarnir slitu sig lausa frá fólkinu
2
þágufall
nota (einkum flík, skó) þannig að sér á henni
ég sleit tvennum skóm í vetur
3
þágufall
rjúfa (e-ð), stöðva (e-ð)
fundinum er slitið
hann sleit sambandinu við hana
slíta talinu
hætta samtalinu
4
slíta + frá
slíta sig frá <lestrinum>
hætta að lesa
hún gat ekki slitið sig frá kvikmyndinni
5
slíta + upp
slíta upp <blómið>
toga það upp með afli
það er óheimilt að slíta upp viðkvæman gróður
6
slíta + út
a
slíta sér út
þreyta sig á erfiði
þau slitu sér út til dauðadags
b
slíta <flíkinni> út
nota hana þangað til hún er ónýt
hann er að reyna að slíta út þessum buxum
→ sjá: slitinn lýsingarorð, slítandi lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
slít
sleit
önnur persóna
slítur
sleist
þriðja persóna
slítur
sleit
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
slíti
sliti
önnur persóna
slítir
slitir
þriðja persóna
slíti
sliti
nafnháttur
slíta
sagnbót
slitið
lýsingarháttur nútíðar
slítandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
slít
slíttu
slítið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
slíturðu
sleistu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
slítirðu
slitirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
slitinn
slitin
slitið
þolfall
slitinn
slitna
slitið
þágufall
slitnum
slitinni
slitnu
eignarfall
slitins
slitinnar
slitins