stranda
sagnorð
1
sigla eða reka upp að landi og festast þar á grynningum
skipið strandaði í óveðrinu
2
<samningarnir> stranda á <einu atriði>
bygging álversins strandar nú á yfirvöldum
→ sjá: strandaður lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
stranda
strandaði
2.p.
strandar
strandaðir
3.p.
strandar
strandaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
ströndum
strönduðum
2.p.
strandið
strönduðuð
3.p.
stranda
strönduðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
strandi
strandaði
2.p.
strandir
strandaðir
3.p.
strandi
strandaði
Nútíð
Þátíð
1.p.
ströndum
strönduðum
2.p.
strandið
strönduðuð
3.p.
strandi
strönduðu
Nh.
stranda
Sagnb.
strandað
Lh. nt.
strandandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
stranda
strandaðu
strandið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
strandarðu
strandaðirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
strandiði
strönduðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
strandirðu
strandaðirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
strandiði
strönduðuði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
strandaður
strönduð
strandað
Þf.
strandaðan
strandaða
strandað
Þgf.
strönduðum
strandaðri
strönduðu
Ef.
strandaðs
strandaðrar
strandaðs
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
strandaðir
strandaðar
strönduð
Þf.
strandaða
strandaðar
strönduð
Þgf.
strönduðum
strönduðum
strönduðum
Ef.
strandaðra
strandaðra
strandaðra