Yrða

tuska

sagnorð þolfall
tuska <hana> til
taka í (e-n), dangla í (e-n)
hana langar til að hrista hann, tuska hann dálítið til
→ sjá: tuskast sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
tuska
tuskaði
önnur persóna
tuskar
tuskaðir
þriðja persóna
tuskar
tuskaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
tuski
tuskaði
önnur persóna
tuskir
tuskaðir
þriðja persóna
tuski
tuskaði
nafnháttur
tuska
sagnbót
tuskað
lýsingarháttur nútíðar
tuskandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
tuska
tuskaðu
tuskið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
tuskarðu
tuskaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
tuskirðu
tuskaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
tuskaður
tuskuð
tuskað
þolfall
tuskaðan
tuskaða
tuskað
þágufall
tuskuðum
tuskaðri
tuskuðu
eignarfall
tuskaðs
tuskaðrar
tuskaðs