upphefja
sagnorðupp-hefjaþolfall
1
hrósa (e-m/e-u), gera hlut (e-s) sem mestan
læknirinn minn upphefur ágæti lyfsins
hann gerir allt til að upphefja sjálfan sig
2
byrja, hefja (e-ð)
presturinn upphóf langan ritningarlestur
→ sjá: upphefjast so, upphafinn lo
Orðasambönd
Orðasambönd
- upphefja augu sín
- upphefja raust sína
- upphefja sig
- upphefja sjálfan sig
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphef
upphóf
2.p.
upphefur
upphófst
3.p.
upphefur
upphóf
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphefjum
upphófum
2.p.
upphefjið
upphófuð
3.p.
upphefja
upphófu
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphefst
upphófst
2.p.
upphefst
upphófst
3.p.
upphefst
upphófst
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphefjumst
upphófumst
2.p.
upphefjist
upphófust
3.p.
upphefjast
upphófust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphefji
upphæfi
2.p.
upphefjir
upphæfir
3.p.
upphefji
upphæfi
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphefjum
upphæfum
2.p.
upphefjið
upphæfuð
3.p.
upphefji
upphæfu
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphefjist
upphæfist
2.p.
upphefjist
upphæfist
3.p.
upphefjist
upphæfist
Nútíð
Þátíð
1.p.
upphefjumst
upphæfumst
2.p.
upphefjist
upphæfust
3.p.
upphefjist
upphæfust
Nh.
upphefja
Sagnb.
upphafið
Lh. nt.
upphefjandi
Nh.
upphefjast
Sagnb.
upphafist
Lh. nt.
upphefjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
upphef
upphefðu
upphefjið
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
—
upphefstu
upphefjist
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
upphefurðu
upphófstu
Nútíð
Þátíð
2.p.
upphefjiði
upphófuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
upphefjirðu
upphæfirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
upphefjiði
upphæfuði
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
upphefstu
upphófstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
upphefjistu
upphæfistu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
upphafinn
upphafin
upphafið
Þf.
upphafinn
upphafna
upphafið
Þgf.
upphöfnum
upphafinni
upphöfnu
Ef.
upphafins
upphafinnar
upphafins
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
upphafnir
upphafnar
upphafin
Þf.
upphafna
upphafnar
upphafin
Þgf.
upphöfnum
upphöfnum
upphöfnum
Ef.
upphafinna
upphafinna
upphafinna