Yrða

víkja

sagnorð
1
fara til hliðar, fara frá
ökumennirnir mættust og hvorugur vildi víkja
víkja fyrir <honum>
hann vék fyrir henni svo að hún kæmist inn
rigningin vék fyrir sólskini
víkja úr vegi
færa sig til hliðar
2
þágufall
segja (e-m) upp, reka (e-n)
ráðherranum var vikið úr embætti
skólastjóri sá ástæðu til að víkja honum úr skólanum
3
þágufall
nú víkur sögunni <til Englands>
nú segir sagan frá því sem gerist í Englandi
4
þágufall
víkja + að
víkja að <þessu>
tala um þetta, minnast á þetta
víkja orðum að <þessu>
tala um þetta, minnast á þetta
víkja sér að <henni>
snúa sér að henni
hann vék sér að mér og ávarpaði mig
víkja <dálitlu> að <betlaranum>
gefa betlaranum dálítið
5
víkja + frá
víkja frá <honum>
fara burt frá honum um stund
hún þorði ekki að víkja frá sjúklingnum
víkja ekki frá <kröfum sínum>
halda fast við kröfur sínar
6
þágufall
víkja + undan
víkja sér undan <þessu>
reyna að koma sér hjá þessu, forðast þetta
hún vék sér undan því að svara spurningunni
7
þágufall
víkja + við
<þessu> víkur <svona> við
þetta er þannig, svona stendur á þessu
hvernig víkur þessu við?
→ sjá: víkjast so, víkjandi lo, vikið lo
Orðasvið og orðasambönd
undanhald
Orðasambönd
  • víkja af fundi
  • víkja af götu sannleikans
  • víkja af leið
  • víkja af vegi sannleikans
  • víkja afleiðis
  • víkja dómarasæti
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
vík
vékveik
2.p.
víkur
vékstveikst
3.p.
víkur
vékveik
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
víki
viki
2.p.
víkir
vikir
3.p.
víki
viki
Nh.
víkja
Sagnb.
vikið
Lh. nt.
víkjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
vík
víktu
víkið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
víkurðu
vékstuveikstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
víkirðu
vikirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
vikinn
vikin
vikið
Þf.
vikinn
vikna
vikið
Þgf.
viknum
vikinni
viknu
Ef.
vikins
vikinnar
vikins