víkja · Yrða: íslensk orðabók

fara til hliðar, fara frá

ökumennirnir mættust og hvorugur vildi víkja

víkja fyrir <honum>

hann vék fyrir henni svo að hún kæmist inn

rigningin vék fyrir sólskini

víkja úr vegi

færa sig til hliðar

þágufall

segja (e-m) upp, reka (e-n)

ráðherranum var vikið úr embætti

skólastjóri sá ástæðu til að víkja honum úr skólanum

þágufall

nú víkur sögunni <til Englands>

nú segir sagan frá því sem gerist í Englandi

þágufall

víkja + að

víkja að <þessu>

tala um þetta, minnast á þetta

víkja orðum að <þessu>

tala um þetta, minnast á þetta

víkja sér að <henni>

snúa sér að henni

hann vék sér að mér og ávarpaði mig

víkja <dálitlu> að <betlaranum>

gefa betlaranum dálítið

víkja + frá

víkja frá <honum>

fara burt frá honum um stund

hún þorði ekki að víkja frá sjúklingnum

víkja ekki frá <kröfum sínum>

halda fast við kröfur sínar

þágufall

víkja + undan

víkja sér undan <þessu>

reyna að koma sér hjá þessu, forðast þetta

hún vék sér undan því að svara spurningunni

þágufall

víkja + við

<þessu> víkur <svona> við

þetta er þannig, svona stendur á þessu

hvernig víkur þessu við?

→ sjá: víkjast sagnorð, víkjandi lýsingarorð, vikið lýsingarorð

Orðasvið og orðasambönd

undanhald

Orðasambönd