Yrða

vekja

sagnorð þolfall
1
láta (e-n) vakna, láta (e-n) hætta að sofa
vektu mig klukkan 8
hún gat ekki vakið hann
vekja <hana> upp
hann var vakinn upp um miðja nótt
vekja upp draug
láta dauðan mann ganga aftur
2
koma (e-u) af stað, kveikja (e-ð), valda (e-u)
ummæli ráðherrans vöktu hörð viðbrögð
tískusýningin hefur vakið mikla athygli
blátt hár vekur ávallt furðu
orð hennar vöktu hlátur
skelfiskur vekur ofnæmisviðbrögð hjá sumum
vekja upp <umræður>
→ sjá: vekjandi lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vek
vakti
önnur persóna
vekur
vaktir
þriðja persóna
vekur
vakti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
veki
vekti
önnur persóna
vekir
vektir
þriðja persóna
veki
vekti
nafnháttur
vekja
sagnbót
vakið
lýsingarháttur nútíðar
vekjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
vek
vektu
vekið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vekurðu
vaktirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vekirðu
vektirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
vakinn
vakin
vakið
þolfall
vakinn
vakta
vakið
þágufall
vöktum
vakinni
vöktu
eignarfall
vakins
vakinnar
vakins