Yrða

viðkoma

sagnorð við-koma þágufall
snerta, varða (e-ð)
hvað viðkemur <þessu>
hvað snertir þetta
ég kann ekki neitt sem viðkemur prjónaskap
allt sem viðkemur dýrum og fuglum er honum hugleikið
→ sjá: viðkomandi lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
viðkem
viðkom
önnur persóna
viðkemur
viðkomst
þriðja persóna
viðkemur
viðkom
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
viðkomi
viðkæmi
önnur persóna
viðkomir
viðkæmir
þriðja persóna
viðkomi
viðkæmi
nafnháttur
viðkoma
sagnbót
viðkomið
lýsingarháttur nútíðar
viðkomandi
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
viðkemurðu
viðkomstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
viðkomirðu
viðkæmirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
viðkominn
viðkomin
viðkomið
þolfall
viðkominn
viðkomna
viðkomið
þágufall
viðkomnum
viðkominni
viðkomnu
eignarfall
viðkomins
viðkominnar
viðkomins