viðkoma
sagnorðvið-komaþágufall
snerta, varða (e-ð)
hvað viðkemur <þessu>
hvað snertir þetta
ég kann ekki neitt sem viðkemur prjónaskap
allt sem viðkemur dýrum og fuglum er honum hugleikið
→ sjá: viðkomandi lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðkem
viðkom
2.p.
viðkemur
viðkomst
3.p.
viðkemur
viðkom
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðkomum
viðkomum
2.p.
viðkomið
viðkomuð
3.p.
viðkoma
viðkomu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðkomi
viðkæmi
2.p.
viðkomir
viðkæmir
3.p.
viðkomi
viðkæmi
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðkomum
viðkæmum
2.p.
viðkomið
viðkæmuð
3.p.
viðkomi
viðkæmu
Nh.
viðkoma
Sagnb.
viðkomið
Lh. nt.
viðkomandi
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
viðkemurðu
viðkomstu
Nútíð
Þátíð
2.p.
viðkomiði
viðkomuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
viðkomirðu
viðkæmirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
viðkomiði
viðkæmuði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
viðkominn
viðkomin
viðkomið
Þf.
viðkominn
viðkomna
viðkomið
Þgf.
viðkomnum
viðkominni
viðkomnu
Ef.
viðkomins
viðkominnar
viðkomins
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
viðkomnir
viðkomnar
viðkomin
Þf.
viðkomna
viðkomnar
viðkomin
Þgf.
viðkomnum
viðkomnum
viðkomnum
Ef.
viðkominna
viðkominna
viðkominna