viðvíkja
sagnorðvið-víkjaþágufall
snerta, varða (e-ð)
hvað <þessu> viðvíkur
hvað þetta snertir
hvað viðvíkur umsóknum er frestur til mánaðamóta
→ sjá: viðvíkjandi lo
Nh.
viðvíkja
Sagnb.
viðvikið
Lh. nt.
viðvíkjandi
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðvíkur
viðvék
2.p.
viðvíkur
viðvék
3.p.
viðvíkur
viðvék
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðvíkur
viðvék
2.p.
viðvíkur
viðvék
3.p.
viðvíkur
viðvék
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðvíki
viðviki
2.p.
viðvíki
viðviki
3.p.
viðvíki
viðviki
Nútíð
Þátíð
1.p.
viðvíki
viðviki
2.p.
viðvíki
viðviki
3.p.
viðvíki
viðviki