Yrða

viðvíkja

sagnorð við-víkja þágufall
snerta, varða (e-ð)
hvað <þessu> viðvíkur
hvað þetta snertir
hvað viðvíkur umsóknum er frestur til mánaðamóta
→ sjá: viðvíkjandi lýsingarorð
nafnháttur
viðvíkja
sagnbót
viðvikið
lýsingarháttur nútíðar
viðvíkjandi
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
viðvíkur
viðvék
önnur persóna
viðvíkur
viðvék
þriðja persóna
viðvíkur
viðvék
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
viðvíki
viðviki
önnur persóna
viðvíki
viðviki
þriðja persóna
viðvíki
viðviki