vinka
sagnorð þágufall
veifa hendinni
hún stendur í dyrunum og vinkar
hann vinkaði mér glaðlega
hún vinkaði til hans úr bílnum
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinka
vinkaði
önnur persóna
vinkar
vinkaðir
þriðja persóna
vinkar
vinkaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinkum
vinkuðum
önnur persóna
vinkið
vinkuðuð
þriðja persóna
vinka
vinkuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinkast
vinkaðist
önnur persóna
vinkast
vinkaðist
þriðja persóna
vinkast
vinkaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinkumst
vinkuðumst
önnur persóna
vinkist
vinkuðust
þriðja persóna
vinkast
vinkuðust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinki
vinkaði
önnur persóna
vinkir
vinkaðir
þriðja persóna
vinki
vinkaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinkum
vinkuðum
önnur persóna
vinkið
vinkuðuð
þriðja persóna
vinki
vinkuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinkist
vinkaðist
önnur persóna
vinkist
vinkaðist
þriðja persóna
vinkist
vinkaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
vinkumst
vinkuðumst
önnur persóna
vinkist
vinkuðust
þriðja persóna
vinkist
vinkuðust
nafnháttur
vinka
sagnbót
vinkað
lýsingarháttur nútíðar
vinkandi
nafnháttur
vinkast
sagnbót
vinkast
lýsingarháttur nútíðar
vinkandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
vinka
vinkaðu
vinkið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vinkarðu
vinkaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vinkiði
vinkuðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vinkirðu
vinkaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vinkiði
vinkuðuði
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vinkastu
vinkaðistu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
vinkistu
vinkaðistu