Yrða

dylja

sagnorðþolfall
hylja (e-ð), fela (e-ð)
hún duldi andlit sitt með trefli
hann dylur oftast tilfinningar sínar
hún gat ekki dulið fögnuð sinn
hann reyndi að dylja bréfið fyrir henni
þolfall/eignarfalldylja <hana> <þess>
læknirinn duldi sjúklinginn þess að hann væri dauðvona
→ sjá: dyljast so, dulinn lo
Orðasambönd
Orðasambönd
  • dylja hug sinn
  • dylja tilfinningar sínar
  • geta ekki dulið geðshræringu sína
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
dyl
duldi
2.p.
dylur
duldir
3.p.
dylur
duldi
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
dylji
dyldi
2.p.
dyljir
dyldir
3.p.
dylji
dyldi
Nh.
dylja
Sagnb.
dulið
Lh. nt.
dyljandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
dyl
dyldu
dyljið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
dylurðu
duldirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
dyljirðu
dyldirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
dylst
duldist
2.p.
dylst
duldist
3.p.
dylst
duldist
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
dyljist
dyldist
2.p.
dyljist
dyldist
3.p.
dyljist
dyldist
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
dulinn
dulin
dulið
Þf.
dulinn
dulda
dulið
Þgf.
duldum
dulinni
duldu
Ef.
dulins
dulinnar
dulins