erfa · Yrða: íslensk orðabók

fá (e-n hlut eða eignir) í arf

hann erfði allar eigur foreldra sinna

hún erfði dálitla peningaupphæð eftir föður sinn

fá (líffræðilegan) eiginleika í arf

hún hefur erft rauða hárið frá móður sinni

erfa <þetta> ekki við <hana>

muna henni það ekki lengi, vera ekki langrækinn við hana

hann ætlar ekkert að erfa það við mig að hafa ekki kosið hann

→ sjá: erfast sagnorð

Orðasambönd