ÖRR
nafnorðhvorugkyn
1. n., later or with a single r, and so in mod. usage; [Dan. ar, arret]:—a scar; ok sá þó á örrit alla æfi, Bs. i. 330; hann þreifaði of örr sára Dróttins, Greg. 14; greri ær (sic) hvít á hvarmum báðum, Hom. 116; mun örr þat sjá á fæti mér meðan ek lifi, Fb. i. 401, Karl. 61; meðal herða honum var örr gróit í kross, Fms. viii. 275 (eyrr, v. l.; aurr, Fb. ii. 636, l. c.); hann hafði örr í andliti, Ld. 274. örra-beinn, adj. ‘scar-leg,’ a nickname, Fs. 128, Landn.
2. adj., acc. örvan, pl. örvir; inn örvi; compar. örvari, örvastr: [root aru-; A. S. earu, Grein; Sansk. ar; Dan. ör, in the phrase ‘ör i hoved’ giddy in the head]:—swift, ready; örr tilfara, allstaðar þar er þurfti hans tilkvámu, Bs. i. 128: neut., hann (the ice) rak svá ört, at …, the ice drifted so fast, that …, Bárð. 9 new Ed.
2. neut. quite; eigi ört hálfr fjórði tugr manna, not quite forty-five men, Ann. 1362.
II. liberal, open-handed; miklu örvari af fé, passim; örr ok ölmusu-góðr, Bs. i. 81; örvastr konunga, Fms. xi. 203; allra manna örvastr, Eg. 517; mildr ok örr, 20; örr maðr ok stórmenni mikit, 38; örr ok gjöfull, 42; Einarr var örr maðr ok optast félítill, 691.