ÚFR
nafnorðkarlkyn
m. a roughness, rough edge, e. g. on a board being shaped by an adze, also of ruffled hair, as when stroked backwards; hann sá járnloku eina, þar hafði komit högg í mikit ok reis á röndinni úfr hvass, Fas. iii. 380.
2. metaph. roughness, hostility; risu þegar miklir úfar á með þeim, Sturl. iii. 178; ok get ek at stórir úfar rísi á með oss, Fb. iii. 450; settu Gíslungar nokkut úfa (acc. pl.) við honum, Ísl. ii. 314: the metaphor taken from a wild beast bristling its hair.
II. the uvula, mid. H. G. uwe; fékk hann sár lækni at skera sér úf, … ok skar meira af úf jarlsins enn hann hafði ætlat, Fms. iii. 31, 32, and freq. in mod. usage.