árr
nafnorðkarlkyn
[ airus; eru; ar; eyrindi, ærend, errand], a messenger; old árar (as ásar from áss); æri ( xi. 144); áru, 1. 21, 25, 35, later ára; ærir, 35 (12th century), later árar, v. : very rare and obsolete in prose, except in a bad sense, but in old poetry: also used in the sense of a servant, minister, famulus; konungs árr, Guðs árr, ; Ásu úrr, Ýt. 25.
2. , in :
α. the angels; Guð görir anda áru sína, 35; engla sveitir, þat eru ærir ok höfuð-ærir, id.β. evil spirits; now almost exclusively used in this sense; fjandinn ok hans árar, vii. 37; satan með sínum árum, ii. 137; djöfli, viti, ár () og álf, öldin trúði sú, 140.γ. used of the number eleven, ærir eru ellefu, 108.
Skammstafanir og tilvitnanir
- m.karlkyn (e. masculine)
- Ulf.Ulfilas.
- Hel.Heliand.
- A. S.Anglo-Saxon.
- cp.compare.
- Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- Engl.English.
- gen.eignarfall (e. genitive)
- dat.þágufall (e. dative)
- acc.þolfall (e. accusative)
- pl.fleirtala (e. plural)
- nom.nefnifall (e. nominative)
- freq.frequent, frequently.
- Lat.Latin.
- theol.theological, theologically.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hkv.Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Og.Oddrúnar-grátr. (A. II.)
- Greg.Gregory. (F. II.)
- Pd.Placidus-drápa. (A. III.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- SnótSnót, poems.
- EddaEdda. (C. I.)