Yrða

árr

nafnorðkarlkyn
[ airus; eru; ar; eyrindi, ærend, errand], a messenger; old árar (as ásar from áss); æri ( xi. 144); áru, 1. 21, 25, 35, later ára; ærir, 35 (12th century), later árar, v. : very rare and obsolete in prose, except in a bad sense, but in old poetry: also used in the sense of a servant, minister, famulus; konungs árr, Guðs árr, ; Ásu úrr, Ýt. 25.
2. , in :
α. the angels; Guð görir anda áru sína, 35; engla sveitir, þat eru ærir ok höfuð-ærir, id.β. evil spirits; now almost exclusively used in this sense; fjandinn ok hans árar, vii. 37; satan með sínum árum, ii. 137; djöfli, viti, ár () og álf, öldin trúði sú, 140.γ. used of the number eleven, ærir eru ellefu, 108.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • m.karlkyn (e. masculine)
  • Ulf.Ulfilas.
  • Hel.Heliand.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • cp.compare.
  • Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
  • Engl.English.
  • gen.eignarfall (e. genitive)
  • dat.þágufall (e. dative)
  • acc.þolfall (e. accusative)
  • pl.fleirtala (e. plural)
  • nom.nefnifall (e. nominative)
  • freq.frequent, frequently.
  • Lat.Latin.
  • theol.theological, theologically.
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Hkv.Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
  • Og.Oddrúnar-grátr. (A. II.)
  • Greg.Gregory. (F. II.)
  • Pd.Placidus-drápa. (A. III.)
  • Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
  • SnótSnót, poems.
  • EddaEdda. (C. I.)