ávarðr
lýsingarorðá-varðr
[from á- and verja, part, variðr, varðr, protectus], an interesting old word; with , a. e-m, protected by one, but only used of a man in relation to the gods, in the phrase, goðum ávarðr, a client or darling of the gods, used as early as by Egil, 20, and also three or four times in prose; at hann mundi Frey () svá a. fyrir blótin, at hann mundi eigi vilja at freri á milli þeirra, 32; skilja þeir at þeir ern mjök ávarðir goðunum, 292; so also of God, ef hann væri svá á. Guði, sem hann ætlaði, i. 464.
Skammstafanir og tilvitnanir
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- intens.intensive.
- contr.contracted.
- dat.þágufall (e. dative)
- Ad.Arinbjarnar-drápa. (A. III.)
- Gísl.Gísla saga. (D. II.)
- Róm.Rómverja saga. (E. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)