óstr
nafnorðkarlkyn
m., see hóstr; lostinn öru í óstinn, Fms. vi. 419; kom örin upp í óstinn (hóstinn, Fb. l. c.), viii. 433; hann var lostinn öru í óstinn (hóstinn v. l.) ok fékk þegar bana, ix. 311, Bs. i. 414; var hann lagðr í óstinn, Sturl. iii. 251: spelt with h, Bs. i. 382, Finnb. 214.