örvilna
sagnorðör-vilna
að, sounded örvingla, [ör- and vil], to despair, with ; ö. sér e-s, flestir örvilnuðu sér lífs, they despaired of life, 656 C. 21: chiefly used,
II. örvilnask, to despair, or with ; örvilnisk engi sér líknar, 78; ö. hjálpar, 48; örvilnask undan-kvámu, 121; örvilnuðusk allir aðrir enn Páll postoli, at þeir myndi land taka, 655 xvii. 4, 110; hann huggar aðra, at eigi örvilnisk þeir, 38; æ meðan hann örviinask eigi, 511.
Skammstafanir og tilvitnanir
- mod.modern.
- gen.eignarfall (e. genitive)
- reflex.reflexive.
- absol.absolute, absolutely.
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Greg.Gregory. (F. II.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)