útlægr
lýsingarorðút-lægr
adj. outlawed, banished, Js. 20, K. Á. 190, 194; fara ú., Fms. vii. 240; ú. af Svíþjóð, x. 32; ú. í Noregi, Eg. 160; útlægan, Fms. vi. 33; útlægjan, 35; göra útlæga, vii. 252; björn ok úlfr skal hvervetna útlægr vera, N. G. L. i. 45.
2. strange; útlægum ok annarligum guðum, Stj.
3. útlægr eyrir = útlagr eyrir, N. G. L. i. 145.