þvengr
nafnorðkarlkyn
, þvengjar, þveng, þvengir, þvengja, þvengjum; [ thong; tvæng]:—a thong, latchet, of shoes (skó-þvengr), 71, i. 289; mjór sem þvengr, Skíða R.; þvengina í skónum, ; kálfskinns-skúa loðna ok þar í þvengi langa ok á tinknappar miklir á endunum, 374; klippa skinn tii þvengja, ; hann svarar öugu ok gaf honum skúa ok dró ór þvengina, of the stingy earl Neríð, iii. 9; slitnaði skó-þvengr hans, 74; stökk í sundr skó-þvengr hans, 143, 116; Egill hafði skúfaða skó-þvengi sem þá var siðr til, ok hafði losnat annarr þvengrinn … steig hann á þvengjar-skúfinn þann er dragnaði, 220; reyr-þvengr, frán-þ., eitr-þ., graf-þ., urð-þ., the reed-thong …, a snake, ; Hjörleifr konungr var upp festr í konungs höll með skó-þvengjum sínum sjálfs millum elda tveggja … Á meðan vakti Hildr ok jós mungáti í eldana, ok kvað ‘Hjörleifi þat verra,’ hón leysti hann svá at hón hjó með sverði skó-þvengina (thus, we believe, to be emended for ‘ok kvað Hjörleif þar vera,’ , of the vellum), king H. was hung up in the king’s hall by his shoe-thongs between two fires … In the meantime H. kept awake, and poured ale into the fires, saying that this was worse (more tantalizing) for him; she then released him by cutting the thongs with a sword, ii. 34.
Skammstafanir og tilvitnanir
- m.karlkyn (e. masculine)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- dat.þágufall (e. dative)
- pl.fleirtala (e. plural)
- Engl.English.
- Dan.Danish.
- esp.especially.
- i. e.id est.
- etc.et cetera.
- EddaEdda. (C. I.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Þorf. Karl.Þorfinns saga Karlsefnis. (D. II.)
- Hallgr.Hallgrímr Pétrsson.
- Nj.Njála. (D. II.)
- Odd.Stjörnu-Odda draumr. (D. V.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.