Yrða

FEGINN

lýsingarorð
adj. [fagna; A. S. fægen; Engl. fain; Hel. fagin], glad, joyful; verða feginn, to rejoice, Eg. 567; fegnari en frá megi segja, exceeding happy, Th. 9: with dat. to rejoice in a thing, Bs. i. 133; verða eyrindi feginn, to enjoy ones errand, bring it to a happy end, Ísl. ii. 340; urðu menn þeim fegnir, people were fain to see them again, Nj. 47; ok er fegit orðit hjarta mitt tilkvámu þinni, 175; Ingi konungr varð honum hinn fegnasti, i. e. king Inge was fain at his coming, Fms. vii. 247; íllu feginn ver þú aldregi, never rejoice in mischief, Hm. 129; glaðr ertú nú Sigurðr, ok gagni feginn, rejoiced at thy victory, Fm. 25: with subj., feginn létsk þó Hjalli at hann fjör þægi, H. would fain save his life, Am. 59 (rare).
β. freq. with infin. or absol. and almost adverb, as in Engl., e. g. eg vil feginn gera það, I will fain do that; það vil eg feginn, or eg varð feginn að sleppa, I was fain to escape.
II. the phrases, á fegins-degi, on the day of joy, the day of resurrection, re-meeting, Fms. viii. 98, Sl. 82; taka fegins-hendi við e-u, to receive with glad hand, with heart and hand, Fms. iii. 98, Fb. i. 257, Nj. 106; á fegins-lúðri, on the mill of joy (poët.), Gs. 5.