HEINnafnorðkvenkynf. [A. S. hân; Engl. hone; Dan. heen], a hone, Edda 48, 59, Sturl. ii. 62, Fms. vi. 374: a nickname of the Danish king for his meekness, Knytl. S.COMPDS: heinarbrýni, heinarsufl, heinþynntr.