HRINGJAsagnorðd, [A. S. hringan; Engl. ring; Dan. ringe]:—to ring bells, Nj. 189, Grág. i. 27, Fms. iii. 60: act. with dat., K. Þ. K. 48: reflex., hringdisk klukka sjálf, Bs. i. 443.