KJÖT
nafnorðhvorugkyn
n., also proncd. ket, dat. kjötvi, mod. kjöti; [a Scandin. word; found neither in Saxon nor Germ.; Scot. ket = carrion; Dan. kjöd; Swed. kött]:—flesh, meat, Lat. caro; heitt kjöt, Fms. vii. 159, 160; ok suðu vér þær með öðru kjöti, Fb. ii. 376; eta kjöt, K. Þ. K. 130, 136: þat er kjöt er menn láta af naut, færsauði, geitr ok svín, 130; varna við kjötvi, to abstain from meat, 134, passim: in plur. stores of meat, þau kjöt sem til þess eru niðr lögð á vegum, Stj. 71; gengu kjötin því harðara sinn veg, Bs. ii. 144.
COMPDS: kjötát, kjötáta, kjötlær, kjötmatr, kjötstykki, kjötvaxinn, kjötætr.