SIGÐR
nafnorðkarlkyn
m., in mod. usage sigð, f.; in eastern Icel. (Skaptafells-sýsla) it is still used masc., þat verkfæri kallask fyrir austan mela-sigðr, en af öðrum mela-sigð, en sigðrinn má vera svá beittr … með sigðinum …, sigðinn (acc.), Fél. ii. 140, 141, of the year 1781: [A. S. sicol; Engl. sickle; O. H. G. sihila; Dutch zikkel; Dan. segel]:—a sickle; gref, leá ok sigða (acc. pl. sigðar v. l.), N. G. L. iii. 15; þrir sniðlar, item í nöfrum öxum ok sigdum, D. N. i. 321, Post. 26, Boldt 112: the word is now fem., beitt dauða-sigðin sárbeitt sker sóltögr blómstrin væn, Hallgr.