eyði
nafnorðhvorugkyn
n. [auðr, Germ. öde], waste, desert; leggja í e., to leave in the lurch, desert, Jb. 277; jörðin var e. og tóm, Gen. i. 2; yðart hús skal yðr í e. látið verða, Matth. xxiii. 38: in COMPDS, desert, forlorn, wild; eyði-borg, f. a deserted town (castle), Stj. 284. eyði-bygð, f. a desert country, Fs. 19. eyði-dalr, m. a wild, desolate vale, Hrafn. 1. eyði-ey, f. a desert island, Fms. x. 154. eyði-fjall, n. a wild fell, Sks. 1. eyði-fjörðr, m. a desert firth county, Fs. 24. eyði-haf, n. the wild sea, Stj. 636. eyði-hús, n. deserted dwellings, Hkr. ii. 379. eyði-jörð, f. a deserted household or farm, Dipl. iii. 13, Jb. 183. eyði-kot, n. a deserted cottage, Vm. 61. eyði-land, n. desert land, Hkr. i. 96. eyði-mörk, f. a desert, wilderness, Fms. i. 118, iv. 336, v. 130, Fær. 62, Stj. 141, 283. eyði-rjóðr, n. a desert plain, Stj. 527, 2 Sam. xv. 28. eyði-skemma, u, f. a desert barn, Hkr. ii. 383. eyði-sker, n. a wild rock, skerry, Fs. 18. eyði-skógr, m. a wild ‘shaw’ (wood), Stj. 485. eyði-staðr, m. a barren place, 655 xiii B, Bs. i. 204. eyði-tröð, f. a desolate lane. Sturl. ii. 209, cp. auða tröð, Hkm. 20. eyði-veggr, m. a deserted building, ruin, Karl. 2.