fanga
sagnorð
að, [ fangen = to fetch, whence fange], to fetch, capture, 122, 29, i. 881, ii. 118, i. 240; áðr en hann var fangaðr, Ísl. () ii. 105; dauða, to catch one’s death, to die, 39: this word is rare and borrowed from , it scarcely occurs before the end of the 13th century; fanginn vide fá and below.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Germ.German.
- Dan.Danish.
- f.kvenkyn (e. feminine)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- s. v.sub voce.
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Vígl.Víglundar saga. (D. V.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Harð. S.Harðar saga. (D. II.)
- Ór.Ólafs-ríma. (A. III)