fleygja
sagnorð
fleygði, [fliúga, flaug], to ‘let fly,’ throw, with , ii. 17, v. 223, xi. 72, 166, ii. 87, 32 (where read fleini): , 28, vi. 137; fleygja af hendi, 623. 31.
β. , mönnum ok fénaði fleygði (were thrown) til jarðar, 1339.
Skammstafanir og tilvitnanir
- dat.þágufall (e. dative)
- absol.absolute, absolutely.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Rm.Rígsmál. (A. II.)
- Vsp.Völuspá. (A. I.)
- Ann.Íslenzkir Annálar. (D. IV.)