gá
sagnorð
1. ð, gái, gáð; gæði, 70: [ caveo]:—to heed, mark, with or , 30, i. 210; jarl gáði varla at lúka málum sínum fyrir tali þeirra, 300: with , er miklu meiri hans ofsi, en hann muni nú þess gá eðr geyma, Ísl. ii. 239, 446, 115; Guðs hann gáði, he gave heed to God, 4; gá sín, to take heed to oneself:—gá til e-s, to mark, ii. 193:—in usage, gá að e-u, to heed, observe; gef mér Jesu að gá að því, 1. 27; in phrases such as, gáðu að þér, take heed! beware! gáðu að Guði, take heed to God! take care what thou art doing! with , eigi mun gáð hafa verit at setja fyrir lokurnar, they have not taken care to lock the door, 60, vi. 368: without the mark of , glýja þú né gáðir, thou didst not care to be gleeful, thou wast sorrowful, 7.2. barking; hund-gá, 60; goð-gá (), blasphemy.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pres.nútíð (e. present)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- pret.þátíð (e. preterite)
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- cp.compare.
- Lat.Latin.
- infin.nafnháttur (e. infinitive)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- mod.modern.
- freq.frequent, frequently.
- f.kvenkyn (e. feminine)
- q. v.quod vide.
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Hm.Hává-mál. (A. I.)
- Sl.Sólarljóð. (A. III.)
- Pass.Passiu-Sálmar.
- Lv.Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hðm.Hamðis-mál. (A. II.)