Yrða

gnýja

sagnorð
gnýr, gnúði, to sound, of wind and sea; derived from gnúa, with the notion of a grating sound, as of a stream over pebbles, the tide against the beach, ; brím gnýr Kormak, vide ; breki gnúði á stafni, 11; gnýr allr Jötun-heimr, 53; gnýjanda gjálfr, ; útan gnýr á eyri Ýmis blóð, (in a verse); vindar eru þá úkyrrir ok gnýja héðan ok handan, 8; þar megu vér nú heyra gnýja bana Þorkels frænda, 326; gnúði á hallæri mikit ok veðrátta köld, i. 171; þá gnúði á hin snarpasta hríð, ii. 225; þótti honum görask mikit vandkvæði í þessu er á gnúði, iv. 145; hvat sem á gnýr, Thom. 114.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • pres.nútíð (e. present)
  • pret.þátíð (e. preterite)
  • etc.et cetera.
  • Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
  • Höfuðl.Höfuðlausn. (A. III.)
  • Vsp.Völuspá. (A. I.)
  • Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)