hæfa
óflokkað
(hœfa), ð, [hóf and hafa], to hit, with ; hann hæfði allt þat er hann skaut til, 29, i. 9, viii. 140; þeir hæfa aldri dýr, ii. 543, viii. 385, ii. 7, passim: hæfa á e-t, hæfði hann eigi á spjótið, ii. 250; á sama hæfi ek um draumana, ; hæfa skoti sínu, to take an aim, 94: hæfa til, to aim at, aim; svá hafði smiðrinn til hæft, so well had he aimed, x. 321; svá hafði hann glöggliga til hæft um gröftinn, vi. 149.
II. with , mostly to moderate, mete out justly; hæfa refsingum, ; hæfa hófi e-s hlutar, to hit the right mean, xvii, cxv; ek skal þat (því?) hæfa, I will put that right, 8.III. to fit; hæfa e-m, hæfðu Kjartani þau, they (the clothes) fitted K., ii. 79.
2. to behove, be meet; hæfir oss þá eiða vel at halda, ii. 119; segir varla h. minni fávizku, i. 140; sva vitr sem spökum konungi hæfði at vera, 259; hvat yðr hæfir at göra, 281; eigi hæfir at drepa svá fríðan svein, 80; svá hæfir eigi, it will not do, xi. 123; skyldir þú kunna þér hóf, hvat þér hæfir, iii. 330; þat hæfir honum (it is meet for him), at sverðit er fast í umgörðinni, i. 70; þess hlutar sem þeim hæfir til, which is due to them, 54.
IV. to correspond; spjótið mun hæfask ok sár þat, the shaft and the wound will correspond, ii. 203; vilda ek at þat hæfðisk mjök á, at lið þat kæmi, ok vér slítim talinu, 320; ef mjök hæfisk á með mönnum um búa-kvöð, ii. 52.Skammstafanir og tilvitnanir
- acc.þolfall (e. accusative)
- dat.þágufall (e. dative)
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- reflex.reflexive.
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Þiðr.Þiðreks saga. (G. I.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Lv.Ljósvetninga saga. (D. II.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- K. Á.Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)