Yrða

hodd

nafnorðhvorugkyn
,—the hoddar, which occurs twice in verses of the 13th century (), is a false and late form; [ huzd = θησαυρός; hord; hoard; hort]:—a hoard, treasure, only in poetry; hodd blóðrekin, 1. 9; hodd Hniflunga, Niebelungen hort, 26; hodd ( ) ok rekna brodda, (in a verse); góðum hoddum, ii. 312 (in a verse); granda hoddum, mæra e-n hoddum, ; kveðja hodda (), (in a verse); oddar roðnir hoddum, Arnór; halda hoddum fyrir e-m, Ísl. ii. 224 (in a verse).
2. phrases, as hoddum haettr, hodda () brjótr, njótr, stökkvir, stríðir, þverrir, the breaker … of gold, a princely man: as also cornpds, hodd-brjótr, -beiðandi, -finnandi, -geymir, -glötuðr, -lestir, -lógandi, -mildingr, -sendir, -skati, -spennir, -stiklandi, -stríðandi, -sveigir, -sviptir, -veitir, -vönuðr, all epithets of a lordly, princely man: so of women, hodd-gefn, -grund; the nouns, hodd-mildr, -örr, = liberal; hodd-dofi, a, stinginess; and the mythical names Hodd-mímir, Hodd-dropnir, ‘gold-dripping,’ II. a holy place, temple, sanctuary, where the holy things are hoarded; of this sense, which occurs in Heliand (Schmeller), the 27 is the single instance left on record, see Bugge’s note to in his , p. 81.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • n.hvorugkyn (e. neuter)
  • pl.fleirtala (e. plural)
  • m.karlkyn (e. masculine)
  • Ulf.Ulfilas.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Engl.English.
  • O. H. G.Old High German.
  • Germ.German.
  • acc.þolfall (e. accusative)
  • gen.eignarfall (e. genitive)
  • poët.poetically.
  • pr.proper, properly.
  • l. c.loco citato.
  • Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
  • Hkv.Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
  • Akv.Atla-kviða. (A. II.)
  • Fagrsk.Fagrskinna. (K. I.)
  • Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
  • Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
  • Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
  • Sdm.Sigrdrífu-mál. (A. II.)
  • Gm.Grímnis-mál. (A. I.)
  • EddaEdda. (C. I.)