hræring
nafnorðkvenkyn
f. motion, stir, Edda 52, Bs. ii. 159; h. líkamans, Greg. 72; h. hafsins, Rb. 438; sjóvar h., Sks. 51; h. tungls, 438; bíðandi eptir vatnsins hræringu, John v. 3 (= Gr. κίνησις).
II. metaph. emotion; girndir ok hræringar, Stj. 35; úleyfðar hræringar, Magn. 468; af sjálfra sinna hræringum, of their own impulse, H. E. ii. 75; geðs hræringar, emotions.