ilma
sagnorð
ð, (irma, 633 B), to smell sweet; þú ilmir alla, 153; ilmdi allskonar sætum grösum, 69: to scent, þeir megu eigi ilma af aldininu, 346; þefja ok ilma, 4: ilmandi, sweet-smelling, ilma grös, 48, 633, passim in usage.
Skammstafanir og tilvitnanir
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- mod.modern.
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Str.Strengleikar. (G. II.)
- Rb.Rímbegla. (H. III.)
- Anecd.Anecdoton. (H. II.)