lá
nafnorðkvenkyn
1. , lár, the line of shoal water along the shore, edged by the surf; þekti hann at tré flaut í lánni, ; hann hleypr út í lárnar ok bregðr í fiskinn öðrum enda á snærinu, 220; líki Pompeius köstuðu þeir á sjá út, ok reiddi þat í lánni, 232: still in usage:— the sea generally, ; odd-lá = blood, ; járn-lá.II. = læ, craft, a in III. hair, lanugo, lóð; hár heitir lá, 109.
2. lái, láði, láð; [ laian = λοιδορειν, John ix. 28, and used strong; lean; and lahan]:—to blame; la e-m e-t, eg lái þér það ekki, I do not blame thee for it; or, það er ekki láandi (gerund.), it is excusable. It is curious that no instance is on record from old writers, although the word must be old.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- pl.fleirtala (e. plural)
- mod.modern.
- poët.poetically.
- απ. λεγ.απαξ. λεγόμενον.
- Lat.Latin.
- cp.compare.
- pres.nútíð (e. present)
- pret.þátíð (e. preterite)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Hel.Heliand.
- O. H. G.Old High German.
- Mar.Maríu saga. (F. III.)
- Finnb.Finnboga saga. (D. V.)
- Róm.Rómverja saga. (E. II.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Höfuðl.Höfuðlausn. (A. III.)
- Vsp.Völuspá. (A. I.)
- EddaEdda. (C. I.)