læring
nafnorðkvenkyn
f. teaching, learning, in olden times esp. for holy orders; þá seldu honum margir sonu sína til læringar, ok létu vígja til presta, Íb. 14, Bs. i. 63; til fóstrs eða læringar (education) eða farar, Grág. i. 172; hann var settr til læringar, 623. 54:—teaching, precept, Hom. 108, 157; læringar = kenningar, Skálda 205 (in a verse).