Yrða

minnka

sagnorð

Merkingar

proncd. mínka, að, [minni, minnr], to lessen, diminish, 732. 1, Skálda 167, Rb. 334; m. sik, virðing sína, to lower oneself, Nj. 222, Sd. 154.

  1. 2.

    impers. to abate, decrease; veðrit (acc.) minnkar, Eg. 99; skóginn minnkar, Str. 4; ísa minnkar, Fms. ix. 350.

  2. II.

    reflex. to grow less, decrease; hiti minnkask, 732. 1, Barl. 70, 180, Rb. 474, Stj. 59: to be lowered, disgraced, ef Sturla er at nokkru minnkaðr, Sturl. i. 104; minnkask ekki, Hrafn. 16; minnkaðisk vár sæmd í því, Fms. x. 7.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

proncd.
pronounced.
impers.
ópersónulegt (e. impersonal)
acc.
þolfall (e. accusative)
reflex.
reflexive.

Tilvitnuð rit

Skálda
Skálda. (H. I.)
Rb.
Rímbegla. (H. III.)
Nj.
Njála. (D. II.)
Sd.
Svarfdæla saga. (D. II.)
Eg.
Egils saga. (D. II.)
Str.
Strengleikar. (G. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Barl.
Barlaams saga. (F. III.)
Stj.
Stjórn. (F. I.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)
Hrafn.
Hrafnkels saga. (D. II.)