níða
sagnorð
d, [níð, n.], to lampoon, libel, Nj. 66, Fms. i. 153, vii. 60, Eg. 415: to revile.
II. reflex., níðask á e-m, to behave shamefully to a person, thus to slay a defenceless man in his deep or the like; á engum manni níðumk ek, Fms. vii. 314; Noregs-menn höfðu níðsk á Olafi konungi, vi. 7; eigi vil ek níðask á þér, Nj. 60: of a thing, níðask á e-u, to break one’s faith; hvárki skal ek á þessu níðask né á öngu öðru því er mér er trúat til, Nj. 112; er þú níðisk á drykkju við gamalmenni, Fms. vi. 241; níðask á trú sinni, to apostatise, i. 126.