reiðr1
lýsingarorð
reið, reitt, , reiðari, reiðastr, originally vreiðr, which form remains in the phrase, vega vreiðr, 7, 17, 30, 27, 15, 18, 27; [ wrâð; wrath; Dan.-Swed. vred; derived from vríða, meaning a-wry, contorted, which sense however is lost, and the word is only used in the sense]:—wrathful, angry, offended; þá mælti Þórr, gangi nú til einhverr ok fáisk við mik, nú em ek reiðr, 33, 16; reiðr var þá Vingþórr er hann vaknaði, 1; Gunnarr var reiðr mjök, 68; í reiðum hug, vi. 4, and passim; fok-r., bál-r., all-r., ú-reiðr: reiðr e-m, angry with one; hann var r. Einari, 694; konungr varð þessu mjök reiðr, i. 12: r. við e-t, id.; hann varð við þat reiðr mjök, 10.
Skammstafanir og tilvitnanir
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- compar.miðstig (e. comparative)
- allit.alliteration, alliterative.
- poët.poetically.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- prop.proper, properly.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Fm.Fafnis-mál. (A. II.)
- Sdm.Sigrdrífu-mál. (A. II.)
- Ls.Loka-senna. (A. I.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Þkv.Þryms-kviða. (A. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Íb.Íslendinga-bók. (D. I.)