særr
lýsingarorð
(i. e. sœrr), adj. to be taken, of an oath; hann sór þeim eið, ok sagði þó at eigi mundi vel særr vera, it was not quite a fair oath, Fms. ix. 344; ú-sœrr eiðr, Sks. 80 new Ed., N. G. L. i. 17: the saying, lítið er í eiði ú-sært, see eiðr; heið-særr:—so in the mod. phrase, mér er sá eiðr sær, I will swear to it that it is so:—of the time when an oath can be taken, sœrr dagr, Gþl. 379, K. Á. 186.