sæta
nafnorðkvenkyn
1. u, f. a kind of bondwoman; tvær eru hans enar beztu ambáttir, sæta ok deigja, N. G. L. i. 70, 234; sæta heitir sú kona, er búandi hennar er af landi farinn, Edda 108.
2. in poetry, a woman (generally), Lex. Poët.; sætan átti sjúkan mann, sér kaus dauða ef lifði hann, a ditty; heima-s., a marriageable girl staying at home.
II. a midden, dung-hill; jam-mikit sem hann taddi sér með sætu hans, N. G. L. ii. 113.
2. (i. e. sœta), t, to sweeten, MS. 23. 28.