sik
fornafn
of the ( sér, sín), also often spelt sek, in Norse vellums and i. 50, 114, ii. 240, 241, , 17, 20, 276 B, the later form sig:— se, self; ef þat drekkr sik sjálft, 504; þeir hvíldu sik þar, 586; Gunnarr verr sik þar til er hann féll af mæði, 116; nú er at verja sik, 83; konungr tók stór gjöld af þeim er honum þóttu í sökum við sik, 589.
2. referring to the object in the sentence; Kári bað hafa sik ( ) ekki frammi, 261.II. for the use of sik to form reflexive verbs, as a suffixed -sk, see ek (B) and Gramm. p. xxvi.
Skammstafanir og tilvitnanir
- acc.þolfall (e. accusative)
- reflex.reflexive.
- pron.fornafn (e. pronoun)
- cp.compare.
- esp.especially.
- etc.et cetera.
- Lat.Latin.
- viz.namely.
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Js.Járnsíða. (B. III.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- BjörnBiörn Halldórsson.