sjálfstefndr
lýsingarorðsjálf-stefndr
‘self-summoned,’ without special summons; sé honum sjálfstefnt, 21; sjálfstefnt skal sökum hans, ii. 407.
Skammstafanir og tilvitnanir
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)