skeiðirnafnorðkvenkynf. pl. [Engl. sheath; Dan. skæde; Germ. scheide]:—a sheath; ná knífi ór skeiðum, Bs. i. 385; taka kníf ór skeiðum, 229, Háv. 49 new Ed.; mér sýnisk sem réttindin skríði nú í skeiðir, Róm. 116.