skjalla
óflokkað
skellr, skall, skullu, skylli, skollinn; an skella is used in writings, but hardly occurs in old writers (except ); the older form skjalla is analogous to skjaálfa, hjálpa, bjarga, :—to clash, clatter, hann lætr skjalla honum höggit, xi. 149; láta hamarinn skjalla honum, i. 168 (skella, ); láta hnefa skjalla, ; en á hælum hringar skullu, clattered, 34; áin skall þegar á brjóst honum, 140; hnefar Þórs skullu út á borðinu, 36; enda skellr þar nú láss fyrir búrin Reykdæla, ii. 53; hurðin skall í lás, the door slammed to: skella á, to burst out on, break out, of a gale, storm; veðr, hríð, stormr skall á; skall nú bardagi á þeim, burst upon them, xi. 23: , skall þar e-m, there was one struck, iii. 188: , hjörtu skullu, were stricken with fear, vi. 39 (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
- infin.nafnháttur (e. infinitive)
- mod.modern.
- l. c.loco citato.
- q. v.quod vide.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Ob.Orms-bók. (C. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Hd.Hús-drápa. (A. I.)
- Hým.Hýmis-kviða. (A. I.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)