Yrða

skjalla 1

sagnorð

sjá einnig skjalla 2 sagnorð

skellr, skall, skullu, skylli, skollinn; an infin. skella is used in mod. writings, but hardly occurs in old writers (except Ob. l. c.); the older form skjalla is analogous to skjaálfa, hjálpa, bjarga, q. v.:—to clash, clatter, hann lætr skjalla honum höggit, Fms. xi. 149; láta hamarinn skjalla honum, Edda i. 168 (skella, Ob. l. c.); láta hnefa skjalla, Hd.; en á hælum hringar skullu, clattered, Hým. 34; áin skall þegar á brjóst honum, Grett. 140; hnefar Þórs skullu út á borðinu, Edda 36; enda skellr þar nú láss fyrir búrin Reykdæla, Sturl. ii. 53; hurðin skall í lás, the door slammed to: skella á, to burst out on, break out, of a gale, storm; veðr, hríð, stormr skall á; skall nú bardagi á þeim, burst upon them, Fms. xi. 23: impers., skall þar e-m, there was one struck, iii. 188: metaph., hjörtu skullu, were stricken with fear, Fms. vi. 39 (in a verse).

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

infin.
nafnháttur (e. infinitive)
mod.
modern.
l. c.
loco citato.
q. v.
quod vide.
impers.
ópersónulegt (e. impersonal)
metaph.
metaphorical, metaphorically.

Tilvitnuð rit

Ob.
Orms-bók. (C. I.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Edda
Edda. (C. I.)
Hd.
Hús-drápa. (A. I.)
Hým.
Hýmis-kviða. (A. I.)
Grett.
Grettis saga. (D. II.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)