slátta
nafnorðkvenkyn
u, f., prop. a ‘smiting,’ mowing; sjau daga s., Pm. 77; viku s., Dipl. v. 5; dag-slátta, q. v.
2. the mowing season; þat var um öndverðar sláttur, Grett. 107 A.
3. of a field; þar er mætisk slátta ok sina, … eigi skal í sláttu æja, Grág. ii. 291; þar vóru sláttur í ok sæði, meadows and corn-fields, Bjarn. 22; sláttur þær er í almenningi eru, Gþl. 454; ef tveir menn ganga í eina sláttu, go to mow in the same field, 455; hann hafði þar sláttu, Lv. 84.
II. money struck or stamped, coin; Haralds-slátta, the bad coin of king Harold, Fms. vi. 243; silfr-s., silver coining.
COMPDS: sláttukaup, sláttumaðr, sláttutími.