snerta
nafnorðkvenkyn
1. u, f. = snerra, í þessi snertu, Fms. viii. 230: of a short distance, Barði var í skóginum, ok snertu eina frá þeim, Ísl. ii. 355; Haraldr jarl tjaldar langa snertu upp frá sjónum, Fb. i. 170 (stund þá, Fms. xi. 85, l. c.)
2. t, to quaff off quickly; ok snerti Hrungnir ór hverri (skál), Edda 57.