snerkja
sagnorð
t, ( snarka, að), [ snorke = snore], to sputter, of a light when the wick is damp; með snerkjanda nefi, 228.
2. to make a surly face; hann sat uppréttr ok var snerktr mjök, 304; hann snerkir kinnr, 230.
Skammstafanir og tilvitnanir
- mod.modern.
- cp.compare.
- Dan.Danish.
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)