sviða2
nafnorðkvenkyn
u, f. a kind of weapon, a halberd, Edda (Gl); spjót, sviður, bryntröll, K. Þ. K. 170; Viðkuðr hafði sviðu. silfr-rekinn leggrinn, járn-vafit skaptið … lagði Viðkuðr til Jóns með sviðunni, Sturl. i. 63 C; hann hafði sviðu í annarri hendi, Nj. 96; skaut hann sviðunni eptir Óspaki, Eb. 298; bjarn-s., q. v. sviðu-skapt, n. the handle of a sviða, Fas. iii. 546.