vá1
nafnorðkvenkyn
(vó, vo), , vár, 655 i. 2; [ wâ; woe]:—woe, calamity, danger; þat er lítil vá, ‘tis no great harm, a. 3, i. 114 (in a verse); þú vaktir vá mikla, thou workest mickle woe, 77; vá víkinga, the woe of vikings, xi. (in a verse); in prose only used in phrases or sayings, ok sofi yðr þó eigi öll vá héraðs-mönnum, 160: e-m bregðr vá fyrir grön, a woe passes by one’s beard, to suffer a shock or a sudden fright; brá þeim vá fyrir grön er þeir sá Birkibeina, viii. 350, ; þá er oðrum vá fyrir dyrum er óðrum er inn komin, woe is it at one’s own door when it had entered the neighbour’s house, = tua res agitur…, 113 A; , vá ok vesöld, woe and misery, 40. 36, 61, 125; getnir til vár ok vesaldar, 655 i. 2;, see vár-kunn, vár-kynna.
II. in some of the compds (see below), vá- may be a contraction of var- or van-, as in vá-ljúgr, vá-sjaldan, vá-lítill, vú-skeyttr.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- v. l.varia lectio.
- Lat.Latin.
- allit.alliteration, alliterative.
- Hkv.Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)